دیگر فرهاد(ی) نیست

شیرین(ی) نیست

صدای تیشه ایی نیست

من ماندم و جای گرم تیشه ها

از شنبه تا پنج شنبه هر صبح یک فنجان چای با نگاه تازه

جایی برای زندگی نکردن

من غمگینم      
زیرا  مرده شورها از مرگ انسان ها شاد می شوند
و دوست من ، مدام سعی می کند عشق ها ی مرا بدزدد

دلم میگیرد
وقتی که از پنجره  بیرون را می نگرم
و عاشق خود را عاشق دیگری میبینم
و دست او که در دست دیگری ست

دختر هایی را میبینم که عشق معامله می کنند
و جنین سقط شده می خرند
هم کلاسی هایم در شعر ها و رمان های عاشقانه ی سال غرق اند
قلب هایمان الوده به کوچه و خیابان است
و به نامه هایی که از پشت شیشه های سخت و قطور به ما می رسد

دست هایم را می نگرم
چیزی جز هیچ نمی بینم
و چسب خورده ترین قسمت سینه ام می شکند دوباره...
که در تمام ساعت های سکوت
سعی به جمع کردن هیچ داشته ام
اکنون که به بیرون می نگرم کسی در کوچه نیست
همه...همه ی همه
با وزش باد بهار از کنار دروازه ی ما گذشتند

در را که باز می کنم
الوده ترین رز دنیا را در سپید ترین دست ها میبینم
به چشم های گناهکارش خیره میشوم
و منتظر
که کسی دست های خالی ام را پر کند

گاهی منتظر یک صدایی ... فقط یک صدا ...

روزها می گذرد ، فقط به امید شنیدن همان صدا ...

و تو سرانجام می شنوی ... صدایش را می شنوی ... و صدای لبخندش را هم نیز ...

و همین کافی است ، تا بتوانی روزهای بعد را هم ادامه دهی ، همچون گذشته باز!

از شنبه تا پنج شنبه هر صبح یک فنجان چای با نگاه تازه

راز این همه نیاز

عاشق که گدایی نمی کند.

 عاشق که قهرمان حادثه نیست.

 عاشق که محدود نمی کند.

عاشق که دلتنگ نمی شود .

عاشق که نمی نالد .

پس چیست راز این همه نیاز ؟

 پس چیست حقیقت وجود اشک در پس چشان عاشق؟

 عشق حادثه نیست که عاشق قهرمان حادثه باشد .

این همه نوشتن برای چیست؟

 عشق که فراموش نمی شود.

 عشق زمان را فراموش می کند .

 عشق که در دو کلمه شکل نمی پذیرد.

 عشق زاده ی دلتنگی فاصله هاست و لعنت به فاصله ها اگر معنایشان ------- جداییست