چشمای من گریه نکن

امشب باز به هوای دیدنت رو به آسمون غبار آلود شهری پراز ریا کرده ام وتورامیخوانم .با صدای خسته ام که درگلویم شکسته وهمراه یک بغض قدیمی ...

باز با تو حرفها دارم...

دلیل با توبودن یک تنهایی غمگینه با یه دنیاخاطره که  تو تنهای هام همراه آه و یه قطره اشک که مهمون شبهامه..

دل خسته و نالون و سرگردون از این دنیا و این آدم هاش این تو بودی که فقط منو بسوی خودت خوندی ...

اونهمه آدما باحرفای قشنگ ودل فریب دل منو به بازی گرفتنوبا احساس من به دنیای پرازعشق و صداقتم خندیدنو منو تنها گذاشتن.

در این هیاهوودراین دغدغه های غم آلود این تو بودی که فقط صدامو شنیدی صدای خستمو...

اما خدا خیلی ازش تو دلم شکایت دارم ...

خدا اونی دار ه دلمو میشکونه و هرچی میخواد بهم میگه که دنیایه منه ...

خدا یعنی تو دنیای تو دوست داشتن اینقدر سخته ؟؟

خدا تو دنیای تو تاوان عشق آدما هر روز زجر کشیدن و حقیر شدنه؟؟

خدایا...!بزار بیام ...به دیدنت ! بزار برسم..اونوقت عقده های دلمو با اشکهام وا میکنم درست مثل الان.....

بهت میگم که دلمو شکستن ...بهت میگم که احساسموباورنکردن و اونو به بازی گرفتن...

به تو شکایت میارم از دست این بنده هات که چه ها با من کردن ...

خیلی دوس دارم بهم بگی جواب این معما چیه ؟

خدا منو ببر پیش خودت من دیگه خسته شدم ...باور نمیکنی و باور نمیکنم که همه احساس های خوبمو دارم از دست میدم  !

نسیم تقدیر

گل عشق در دلم کاشت

و دل کویری سرشت من...

در حسرت داشتن گلی که آرزوش بود موند ..

کسی نیست که بگه گریه نکن... اما خودم میگم...

چشمای من گریه نکن ...

می دانم میخواهی پرواز کنی

می دانم...

می دانم میخواهی پرواز کنی از قفسی که برایت ساختم  ...باید بروی...

چه زود گذشت...اما...هنوز دلم می خواهدت...

می خندم و می گویم : سفرت به سلامت...

نگاهم را بر می گردانم که نبینی چشممو که نبینی گریه  هامو

می گویم : اگر بگویم بمان می مانی...؟

تو ...ولی سکوت می کنی...

از همان سکوت هایی که معنایش ماندن نیست ...

می دانم......بایدبروی...

این روزها سرم  درد می کند...
از زور سردرد مینشینم روی تخت...
و ساعت ها سرم را میان دستانم می گیرم...
و با صدای بلند هق هق میکنم...
احساس میکنم ...
سردردهایم هم بوی غم گرفته اند...
همانطور که کابوس هایم ...
یاداور شبهای تلخی است ... که هنوز برای من تمام نشده است...
ذهنم رفته رقته ... در حال به نابود شدن است...

خودم هم نیز...
من ... نمی توانم...
من هیچ چیز را نمی توانم فراموش کنم...
لعنت بر من...

گلایه ای نیست میدونم دیگه خسته شدی از من.مشکلی نیست راحت باش...برو به زندگیت برس.

صبر کردن درد است ، و فراموش کردن درد مرگ ، ولی از این دو دردناک تر این است که ندانی باید صبر کنی یا فراموش

از شنبه تا پنچ شنبه ... روز خود را با نگاه تازه آغاز كنید

و سرانجام قلبی متروک

متروک متروکه انگار...
آره خیلی وقته نمیذارم آدما پاشون به دل من باز بشه.
تنهای تنها ....
ابرها یکدیگر را سخت در آغوش کشیده اند ....
دلم می خواست تو هم مرا اینگونه در آغوش می کشیدی!
اما نه ....
مگر نه که حاصل آغوش باز ابرها برای هم گریه های بی وقفه ست؟
گریه ی ابرها پهنای جهان را خیس می کند و گریه ی من پهنای صورتم را ....
باز خوب است که ابرها شدت گریه شان را گاهی فریاد هم می زنند ،

صدای ناله ی من که همیشه خفه است ....
خفه؟؟!!
اگر این ها را نگویم پس چه چیز را بگویم؟
حرف دلم را !
مگر نه که هر کجا حرف دلم را میزنم غم بزرگتری مرا در بر می گیرد؟
غم هایم را به دلم می گویم وآن می شنود می شنود می شنود می شنود ....
و هیچ نمی گوید
اما من جوابم را می گیرم
از خدایی که می داند  دلم گرفته!

عزیز دل اگرچه خودخواهم.مغرورم.اما هیچوقت در مقابل تو چیزی نبودم.