دیروز وقتی از پس کوچه خیالاتم عبور می کردم به مسافری غریب بر خوردم.
کنارش نشستم، از او پرسیدم آیا تنهایی؟ گفت نه من با رؤیای عشقم زنده ام و زندگی می کنم.

 کلامش تا اعماق وجودم نفوذ کرد. او کسی بود که با رؤیا می زیست.

پرسیدم آیا گمشده ای؟ گفت: نه. عشق من همچون فانوسی هدایتم می کند و راه را به من نشان می دهد.

پرسیدم : سفر می کنی؟ گفت: من همیشه در سفرم. پرسیدم: غریبی؟ گفت: غربت یعنی چه؟ هنگامی که با تمام وجود گرمای عشق حس می کنم.

ناگهان اشکی از گوشه چشمش سرازیر شد و بر روی زمین چکید. پرسیدم: این اشک برای چیست؟ گفت: حُرمت سکوتی است که هیچگاه شکسته نشده و فریادی است به وسعت پرواز.

 پرسیدم: سکوت می کنی؟ نگاهم کرد !!!

 پرسیدم : این نگاه چیست؟ گفت: حرمت کلماتی است که در حصار زمان مانده اند. مسافر غریبه بلند شد، دستم را به گرمی فشرد و گفت: هر گاه خواستی عشقت را به ثابت کنی ، سکوت کن... و رفت . و من همچنان رفتنش را تماشا می کردم تا شاید رفتنش نیز پیامی از عشق را به ارمغان بیاورد!!!